Ανακοίνωση της Κοινότητας Κυδωνιάς

Αγαπητοί χωριανοί και φίλοι του χωριού μας.

 

Λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως (Πανδημία), αλλά και για μεγαλύτερη συμμετοχή, θεσμοί και κάτοικοι του χωριού μας αποφάσισαν, από κοινού, τη μεταφορά της παραδοσιακής μάζωξης που γίνεται κάθε χρόνο στις 06 Αυγούστου (του Σωτήρος) για το βράδυ του Σαββάτου, 07 Αυγούστου 2021. Η μάζωξη – συνεστίαση θα γίνει στην Κεντρική Πλατεία του Χωριού μας, στο κατάστημα του χωριανού μας Κώστα Ιωάν. Ζαχαρόπουλου.

Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να τηρηθούν, από όλους, τα μέτρα υγιεινής που έχουν αποφασιστεί από την πολιτεία.

Φρόνιμο είναι να φροντίσουμε έγκαιρα για τα σχετικά με το τραπέζι μας!

Το ίδιο βράδυ θα ολοκληρωθεί και η λαχειοφόρος αγορά που βρίσκεται σε εξέλιξη και αφορά μερική επισκευή του Δημοτικού μας Σχολείου.

 

Γιώργος Γάτος

Εργασίες μερικής επισκευής του Δημοτικού σχολείου Κυδωνιάς- Να συμμετέχουμε όλοι !

 

Φέτος ο υποστηρικτής του χωριού μας Κώστας Παπατσίρος έκανε μια προσφορά προς την κοινότητα της Κυδωνιάς:  προσέφερε 200 ευρώ ως για να ξεκινήσει η επισκευή κάποιων φθορών στους τοίχους του σχολείου που η  φροντίδα τους τους θεωρείται κρίσιμη για την διάσωσή του.
Η προσφορά αυτή ευαισθητοποίησε κι άλλους συγχωριανούς μας για την υποστήριξη αυτού του έργου. Έτσι έχει ξεκινήσει η διερεύνηση του κόστους και η κινητοποίηση για να βρεθούν χορηγοί αυτού του σημαντικού έργου! Ευελπιστούμε ότι θα υπάρξει άμεση ανταπόκριση από όλους μας!

Το σχολείο της Ζηλίστας είναι ιστορικό κτίριο. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα σε ένα μέρος του μεγάλου πλατώματος στο οποίο βρισκόταν το ιστορικό Μοναστήρι του Ιωάννου του Προδρόμου της Ζηλίστας.  Φωτισμένοι  δάσκαλοι, και Ζηλιστινοί και από άλλα μέρη της Ελλάδας, κατέθεσαν την πνευματική τους ικμάδα  για την εκπαίδευση των Ζηλιστινόπουλων, αγοριών και κοριτσιών. Λειτούργησε σαν επίσημο σχολείο του υπουργείου Παιδείας για εκατό περίπου χρόνια. Τις τελευταίες δεκαετίες φιλοξενεί εκθέσεις και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες καθώς και το “Θερινό Σχολείο” μας.
Η φροντίδα για την συντήρησή του είναι διαρκής αλλά αποσπασματική. Φέτος το καλοκαίρι φιλοδοξούμε να γίνει μια ακόμα συνολική παρέμβαση για την επισκευή του εξωτερικού των τοίχων του κτιρίου.
Έχουμε κάνει μια εκτίμηση του κόστους και η κοινότητα προχωρεί σε μια λαχειοφόρο αγορά, που ελπίζουμε ότι θα μας ευαισθητοποιήσει για να προχωρήσουμε στην υλοποίηση της επισκευής. Ας συνεισφέρουμε λοιπόν τον οβολό μας γι’ αυτό το καλό έργο!

΄΄ Ομορφαίνουμε την Κυδωνιά μας ! ΄΄

του  Κώστα  Θεοφ.  Μακρή

Αγαπητοί χωριανοί και φίλοι του χωριού μας,

Στο χωριό μας, μέσα και έξω απ΄ αυτό, το αποτύπωμα της αντι-οικολογικής συμπεριφοράς πολλών από εμάς καταγράφεται ως πολύ έντονο, όπως συμβαίνει στους περισσότερους οικισμούς στη χώρα μας. Διάφορα αντικείμενα, πλαστικά, μέταλλα, χαρτιά και άλλα υλικά είναι παντού διάσπαρτα, όχι μόνο σε δημόσιους αλλά και σε ιδιωτικούς χώρους. Έχουν γίνει και γίνονται μεμονωμένες, φιλότιμες προσπάθειες από χωριανούς μας για την απομάκρυνση των υλικών αυτών. Με ευθύνη της Κοινότητας , επίσης, έγιναν τα τελευταία χρόνια σχετικές παρεμβάσεις σε «φορτωμένες» από ρυπογόνα υλικά περιοχές στο εσωτερικό του χωριού μας. Το πρόβλημα όμως παραμένει !

      Ο  Χρήστος  Δημ.  Διαμαντόπουλος  σκέφτηκε να αναβιώσουμε τον παλιό, δοκιμασμένο και αποτελεσματικό θεσμό της  ΄΄Προσωπικής  Εργασίας ΄΄ ! Στην κατεύθυνση αυτή προτείνεται για υλοποίηση μια δράση που θα αποβλέπει στην οικολογική αναβάθμιση του χωριού μας.

Η  Τοπική  Κοινότητα  Κυδωνιάς και ο  Σύλλογος  Κυδωνιωτών  Ναυπακτίας  ΄΄Η  Γούστιανη΄΄ αντέδρασαν θετικά και από κοινού σχεδιάζουν οικολογική δράση στις αρχές Αυγούστου 2021 στο χωριό μας με σύνθημα  ΄΄Ομορφαίνουμε  την  Κυδωνιά  μας  !΄΄ .

Η δράση στοχεύει στην απαλλαγή από τα  «τοξικά» αντικείμενα και υλικά μιας επιλεγμένης δημόσιας περιοχής, εσωτερικά και στις παρυφές του χωριού μας. Ο ακριβής χώρος αλλά και ο χρόνος θα καθοριστούν από τους φορείς που υποστηρίζουν τη δράση αυτή. Τον συντονισμό και την εφαρμογή του όλου εγχειρήματος έχει αναλάβει ο Εκπαιδευτικός Κώστας  Θεοφ.  Μακρής.

Όλοι οι κάτοικοι αλλά και οι φίλοι του χωριού μας καλούνται να υποστηρίξουν και να συμμετέχουν «δια χειρός» στη  δράση αυτή !  Προσφορές για την κάλυψη της μικρής οικονομικής δαπάνης που θα χρειαστεί είναι ευπρόσδεκτες !

       Ο ατομικός εξοπλισμός θα πρέπει να καλύπτει την προσωπική ασφάλεια και υγεία του καθενός  ( Καπέλο, Μάσκα, Προστατευτικά γυαλιά, Γάντια, Κατάλληλα παπούτσια, Πουκάμισο ή Μπλούζα με μακριά μανίκια, Μακρύ παντελόνι , κ.ά. ) .

Συμμετέχουμε όλοι   και  ΄΄Ομορφαίνουμε  την  Κυδωνιά  μας !΄΄

Τοπική  Κοινότητα  Κυδωνιάς  κ’ Σύλλογος  Κυδωνιωτών  Ναυπακτίας  ΄΄Η  Γούστιανη΄΄

 Ενημέρωση-Επικοινωνία : Κώστας  Θεοφ.  Μακρής

697-22.37.051  ( και  Viber ) 210-72.49.364

komakris@sch.gr

“Ζηλιστινοί μαχητές του 1821”!

Φίλοι χωριανοί,
αναζητείστε  στο Youtube το φιλμάκι “Ζηλιστινοί μαχητές του 1821”! Είναι απόσπασμα από την εκδήλωση της 10.08.2011 για το 1821.
Η ανάρτηση έγινε για να τιμήσουμε τους Ζηλιστινούς αγωνιστές  της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Θα το βρείτε με τον παραπάνω τίτλο :
Ζηλιστινοί μαχητές του 1821

Ποίημα του Προέδρου του Συλλόγου «Η Οφιονεία» Θ. Γ. Τρίφτη, αφιερωμένο στους απανταχού Ζηλιστινούς

Ανατύπωση από το τεύχος: ‘’Η φωνή της Κυδωνιάς’’.

Όργανο του Συλλόγου Κυδωνιωτών Ναυπακτίας «Η Οφιονεία»
Έτος 2 φύλλο 3, Μάρτιος 1981

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ

Πέρασες μέρες θλιβερές, μα άντεξες στο χρόνο:
ήρθαν καινιούργιες εποχές και δεν θα μείνεις μόνο.
Εμείς θα σε λατρεύουμε για πάντα στη ζωή μας
σήμα γλυκό σου στέλνουμε πως είσαι στην ψυχή μας

Η δύση είναι όμορφη κι η ανατολή μαγεία
κι όποιος στον τόπο σου βρεθεί χαρά και ευτυχία!
Αγέρας φέρνει απαλά του έλατου την αύρα
και της αυγούλας τη δροσιά στα γιούρτια στα λιβάδια.
Η Πούλια κι ο Αυγερινός φέγγουν από ψηλά
να σου θυμίζουν πάντοτε τα χρόνια τα παλιά.
Το κεφαλάρι στέκεται ακοίμητος φρουρός,
κι η Αγια-Παρασκευούλα μας προστάτης κι οδηγός!
Πρώτο απ’ όλα ήσουνα στα έξη τα χωριά,
πρωτεύουσα σε κάνανε στα χρόνια τα παλιά.

Το λέει ο κούκκος στα βουνά κι οι πέρδικες στην Καστανιά,
το λέει κι ο πετροκότσυφας ψηλά στον Άη – Λιά!
Ακούς; το λέει κι ο κότσυφας στης Γούστιανης τα μέρη
κι οι κυνηγοί σηκώνονται να παν για το καρτέρι.
Το παλληκάρι του χωριού στο σκάρο τραγουδάει
και η φλογέρα του βοσκού το ίσιο τού κρατάει.
Τ’ αηδόνι φέρνει την αυγή ξενυχτισμένο πάλι
και στης πλατείας την πηγή γεμίζει το τσουκάλι.
Το κοκορέτσι αχνιστό στην τάβλα περιμένει
Το μαστραπά που έφυγε να φέρει κοκκινέλι.

Θέλτε ν’ ακούστε τη φωνή της Κυδωνιάς να λέει
πως ήρθ’ η ώρα κι η στιγμή κοντά της να σας φέρει;
Κουράστηκα να καρτερώ το Μάη τον Απρίλη
Ο χρόνος είναι λιγοστός και η ζωή μου (μας) λίγη…
Αγαπημένο μας χωριό μην κλαις και μη λυπάσαι,
εμείς θα είμαστε κοντά, αυτό να το θυμάσαι!

Ο Σύλλογός μας έγινε εσένα να φροντίζει
Να σ’ ανεβάσει πιο ψηλά, εκεί που σου αξίζει!

 

Το χωριό μου

Κυδωνιά… το χωριό των παππούδων μας, το χωριό το δικό μας… Ένας τόπος ξεχασμένος… Ξεχασμένος;

Μέσα στον χάρτη μπορεί, στις καρδιές όμως των παιδιών του όχι… Ένας τόπος κρυμμένος καλά μέσα στους ορεινούς όγκους της Ναυπακτίας. Τόσο καλά κρυμμένος, που αν πάρεις στα χέρια σου το χάρτη θα δυσκολευτείς να τον βρεις αλλά ίσως πάλι να μην τον βρεις και καθόλου. Τώρα που το σκέφτομαι όμως αυτή μπορεί να είναι και η μαγεία της μικροκαμωμένης Κυδωνιάς μας. Γιατί τα φανερά δεν έχουν την αξία των μυστικών. Κι αυτό πολύ απλά γιατί τα γνωρίζουν όλοι. Τα μυστικά όμως όλοι είναι περίεργοι να τα μάθουν αλλά λίγοι τα ξέρουν. Κι αυτό τα κάνει ν’αξίζουν περισσότερο… Τα μυστικά τα κλειδώνεις στην καρδιά σου καλά, ζεις μ’αυτά, μαθαίνεις να τ’ αγαπάς, τα προσέχεις γιατί τα ξέρεις μόνο εσύ και στο τέλος χάνονται για πάντα μαζί σου…

   Αυτό είναι και το χωριό μου για μένα, για εμάς… Είναι ένα μυστικό απ’το οποίο παίρνουμε δύναμη. Είναι ένα μυστικό που τ’ αγαπάμε και το προσέχουμε. Το κουβαλάμε παντού μαζί μας γιατί είναι το μυστικό που μας δένει…

   Όταν ήμουν μικρή, το ταξίδι για το χωριό μου φαινόταν ατέλειωτο׃ Οι πέντε, άντε έξι ώρες που κάνει κάποιος οδικώς την απόσταση Αθήνα- Κυδωνιά μου έμοιαζαν αιώνες. Κι αυτό μου άρεσε… Ήταν μια περιπέτεια για μένα και ίσως η ωραιότερη περιπέτεια του καλοκαιριού. Κολλούσα τη μύτη μου στο παράθυρο του αυτοκινήτου κι έβλεπα τις εικόνες να χάνονται η μία μετά την άλλη: τα αυτοκίνητα με τους νυσταγμένους επιβάτες να προσπερνούν, τα «τεράστια» βουνά να ρίχνουν τον ίσκιο τους πάνω στις καταπράσινες πεδιάδες, τα σύννεφα  να παίρνουν γνώριμα σχήματα πότε μοιάζοντας με λαχταριστά παγωτά και πότε με πρίγκηπες και κύκνους.

    Κι όταν είχε ομίχλη πάνω στα βουνά…αυτό ήταν το καλύτερο μου! Φοβόμουν, το θυμάμαι, μου άρεσε όμως αυτό… Γιατί στα παιδικά μου μάτια ήμασταν οι πρωταγωνιστές της «ταινίας»  που ζούσα και, ως γνωστόν σε όλους, οι πρωταγωνιστές πάντα στο τέλος βρίσκουν τη λύση και ως εκ θαύματος βγαίνουν αλώβητοι μέσα από την περιπέτειά τους. Ήξερα λοιπόν βαθιά μέσα μου, όσο κι αν οι σφυγμοί μου είχαν φτάσει τους εκατό, ότι και η δική μας περιπέτεια θα είχε αίσιο τέλος. Είχα εμπιστοσύνη στον μπαμπά μου…σε αντίθεση βέβαια με το έτερον του ήμισυ που ακόμα ακούω στ’αυτιά μου τα μακρόσυρτα ουρλιαχτά της « Πρόσεχε Ηλία! Γκρεμός!!! ».

     Κι όταν τελικά έβλεπα τα πρώτα σπίτια του χωριού αμέσως η καρδιά μου χτυπούσε πιο δυνατά κι ήθελα να τρέξω γρήγορα στην πλατεία… Συνάμα όμως η αγωνία μου ήταν αν θα βρίσκονταν εκεί τα υπόλοιπα παιδιά. Είχα να τους ανταμώσω απ’ το προηγούμενο καλοκαίρι. Ένας  ολόκληρος χρόνος νοσταλγίας και ανυπομονησίας είχε φτάσει πια στο τέλος του. Ναι! Ήταν αλήθεια! Ήμουν στο χωριό μου!  Και σχεδόν πάντοτε, ιδίως τις ημέρες του πανηγυριού, εκεί γύρω στις αρχές του Αυγούστου, όλοι ήταν εκεί… και η Κυδωνιά μας φoρούσε τα γιορτινά της για να μας υποδεχτεί στις αγκάλες της.

    Όταν σκέφτομαι τα καλοκαίρια στο χωριό ο πρώτος μου συνειρμός είναι η αναρρίχηση στο Καστανόρεμα και ο τρόμος που μου προκαλούσε το στενό μονοπάτι στο οποίο χωρούσε μοναχά το ένα μου πόδι σε κάθε βήμα. Ο δεύτερος συνειρμός μου είναι… τα κατακόκκινα απ’ το ιώδιο γόνατά μου κάθε φορά που προσπαθούσα να το περάσω. Ε! λοιπόν σας πληροφορώ ότι και πέρυσι που προσπάθησα (ίσως για να καταφέρω να ξεπεράσω το φόβο μου) πάλι τον ίδιο πανικό αισθάνθηκα όπως και τότε στα δέκα μου χρόνια. Τελικά όμως τα κατάφερα χωρίς ιώδιο στα γόνατα αυτή τη φορά. Και αναρωτιέμαι: Μήπως όμως όλο αυτό έχασε κάτι απ’ τη μαγεία του; Μήπως το ιώδιο ήταν το φάρμακο που μας οδηγούσε στην κάθαρση και τη λύτρωσή μας; Και πώς θα λυτρωθούμε τώρα που ξαφνικά μεγαλώσαμε;

    Και η εφηβεία…χρόνια ανέμελα που παίρναμε κιθάρες και καφάσια μπύρες απ’ το μοναδικό καφενείο του χωριού και ανηφορίζαμε αργά προς την Αγία Παρασκευή – ένα ξέφωτο στολισμένο μ’ένα μικρό ξωκκλήσι και προικισμένο με θέα πανοραμική προς τον Έυηνο και τα γύρω χωριουδάκια -. Τσούρμο παιδιά, αγόρια και κορίτσια, σιγοτραγουδώντας και επιταχύνοντας το βήμα μας σε κάθε περίεργο κρότο. Τεντώνοντας  τ’ αυτιά μας στο θρόϊσμα των φύλλων, και πειράζοντας ο ένας τον άλλο κάτω από το φως του φεγγαριού που μας έπαιζε μυστηριώδη παιχνίδια. Φανταζόμασταν νεράιδες με άσπρα φορέματα και μακριά ξανθά μαλλιά, δράκους, μάγισσες, στοιχειά. Κι όσο πιο πολύ φοβόμασταν τόσο συνεχίζαμε να τα διηγούμαστε μέχρι που ξεχνιόμασταν και πιάναμε το τραγούδι. Μετρούσαμε τ’αστέρια, κοιτάζαμε πέρα μακριά τα λιγοστά φώτα που λαμπύριζαν μέσα στο πυκνό σκοτάδι και το βλέμμα μας ταξίδευε στους εφηβικούς έρωτές μας. «Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’αρέσουν» , έγραψε κάποτε ο Σεφέρης. Αυτές τις λίγες νύχτες, λοιπόν, εγώ νοσταλγώ. Τις νύχτες που τώρα πια φαντάζουν σαν ένα μακρινό παρελθόν, μα που  η θύμησή τους είναι αυτή που μας κρατά ζωντανούς. Αυτές τις λίγες νύχτες, λοιπόν, όλοι μας τις νοσταλγούμε…

    Φτάνω στο χωριό. Τώρα το ταξίδι όλο και πιο σύντομο μοιάζει. Μέσα στις αποσκευές έχω στριμώξει αναμνήσεις τόσων χρόνων που ξεχείλισαν. Δε νιώθω πια αγωνία μα νομίζω πως μέσα στη χαρά μου νιώθω λύπη… Δεν μπορώ να σου πω το γιατί. Δεν ξέρω να σου πω το γιατί…Ίσως γιατί αγαπημένοι μας άνθρωποι χάθηκαν, ίσως γιατί εμείς αλλάξαμε, ίσως γιατί δε βλέπω πια τα χαρούμενα πρόσωπα των γιαγιάδων να με περιμένουν στην είσοδο του χωριού, ίσως γιατί τα παιδιά δεν παίζουν σαν παιδιά, ίσως, ίσως, ίσως…Θέλω μονάχα να σου μιλήσω απλά και να σου πω: Μην αφήσεις το χωριό μας…Θυμάσαι; Είναι το μυστικό μας. Πρέπει να το προσέχουμε. Δε με νοιάζει αν έχει άσφαλτο ή φωτάκια στην πλατεία. Με νοιάζει αν έχει ψυχή. Ούτε τότε είχαν, δεν το ξέρεις; Μα όταν μας μιλούν οι γονείς μας για τα παιδικά τους χρόνια τα μάτια τους λάμπουν: «Πηγαίναμε σχολείο πρωί και απόγευμα, κάναμε μπάνιο κάθε Σάββατο», μου λένε γελώντας οι πιο παλιοί. Μπορεί να μην είχαν όσα έχουμε εμείς σήμερα αλλά ίσως εμείς δεν έχουμε αυτό που είχαν τότε. Θέλω να μου μιλάς για το χωριό και να πετούν φλόγες τα μάτια σου. Θέλω να νιώθεις καρδιοχτύπι κάθε φορά που μυρίζει το μουσκεμένο χώμα μετά την καλοκαιρινή μπόρα. Θέλω όμως να είμαστε μαζί σ’ αυτό. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις…Είμαι σίγουρη πως με καταλαβαίνεις…

                Αφιερωμένο σε όσους έφυγαν αλλά είναι ακόμη  εδώ…

                                                  Ηλέκτρα Γάτου

Κοπή πίτας συλλόγου

Αγαπητοί συγχωριανοί Καλή χρονιά και Χρόνια Πολλά,

Ο Σύλλογος Κυδωνιωτών Ναυπακτίας “Η Γούστιανη” σας προσκαλεί στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας στις 11 Φεβρουαρίου 2018, ημέρα Κυριακή και ώρα 12:00 π.μ. στην αίθουσα της Δωρικής Αδελφότητας, στην οδό Ιέρωνος 6 και Τιμοθέου 1, Αθήνα-Παγκράτι. Θα είναι μεγάλη μας χαρά να παρυρεθείτε και να ανταμώσουμε όλοι οι συγχωριανοί μαζί!

Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις παρακαλούμε όπως επικοινωνήσετε με κάποιο από τα μέλη του επταμελούς Δ.Σ στα παρακάτω τηλέφωνα:

1) Ο Πρόεδρος: Ζαχαρόπουλος Δημήτριος 6932372417
2) Ο Αντιπρόεδρος:Γάτος Ευθύμιος: 6977001124
3) Η Γραμματέας: Γάτου Κωνσταντίνα: 6984901989
4) Ο Ταμείας:Μακρής Αθανάσιος: 6978912466

Τα μέλη:
5) Παπανικολάου Ιωάννης: 6936182626
6) Μακρής Θεόδωρος: 6946796814
7) Καρασμαίλη Σταθούλα: 6944863621

Μετά τιμής το Δ.Σ.